شادم کن.

به جای سیل اشکی که فردا برایم خواهی ریخت امروز با تبسمی کوچک

به من شادی ببخش.

به جای آن متن های تسلیتی که برایم می نویسی همین الان با پیامی

مهرامیز وکوچک مرا خوشحال کن.

گل من:امروزبه تو نیاز دارم نه فردا...

شانه کمتر زن که ترسم تار زلفت بشکند

زلف زلف توست اما رشته ی جان منست

می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند

ستایش کردم ، گفتند خرافات است

عاشق شدم ، گفتند دروغ است

 گریستم ، گفتند بهانه است

 خندیدم ، گفتند دیوانه است

دنیا را نگه دارید ، می خواهم پیاده شوم 

به جای دسته گلی که فردا بر سر مزارم می آوری امروز با شاخه گلی

شادم کن.

به جای سیل اشکی که فردا برایم خواهی ریخت امروز با تبسمی کوچک

به من شادی ببخش.

به جای آن متن های تسلیتی که برایم می نویسی همین الان با پیامی

مهرامیز وکوچک مرا خوشحال کن.

گل من:امروزبه تو نیاز دارم نه فردا...

برگرفته از وبلاگ بسیار زیبای : http://www.scarlett.blogfa.com/

اشراق

کیفم را برداشتم و راه افتادم . رفتم که دنبال خدا بگردم ‌‌٬ گفتم : تا کیفم از خدا پر نشود ٬ بر نخواهم گشت . نهالی کوچک کنار راه ایستاده بود . با خنده ای رو به او گفتم : چه تلخ است کنار راه ایستاده بودن و نرفتن  . نهال زیر لب گفت : ولی تلخ تر آن است که بروی و بی حاصل برگردی . کاش می دانستی آنچه در جستجوی آنی ٬ همین جاست . رفتم و گفتم : یک درخت از راه چه می داند ؟ پا هایش در گل است ٬ او هیچ گاه لذت جستجو را نخواهد یافت و نشنیدم که درخت گفت : اما من جستجو را از خود آغاز کردم و سفرم را کسی نخواهد دید ٬ جز آنکه باید ! رفتم و کیفم سنگین بود ...

برگشتم پس از سال ها برگشتم ٬ رنجور و نا امید ٬ خدا را نیافته بودم ٬ به ابتدای جاده که رسیدم ٬ جاده ای که روزی از آن آغاز کرده بودم . درخت بالا بلند و تنومندی کنار جاده بود . زیر سایه اش نشستم تا دمی بیاسایم . درخت را به یاد نیاوردم ٬ اما درخت مرا خوب می شناخت و گفت : سلام مسافر . در کیفت چه داری ؟ مرا هم مهمان کن . گفتم : تنومند ٬ بالا بلند ٬ شرمنده ام کیفم خالی است . هیچ چیز ندارم . درخت گفت : چه خوب ؟ حالا همه چیز داری ! أن روز که می رفتی تمام کیفت پر بود از غرور ٬ جاده آن را از تو گرفت و حالا در کیفت جا برای خدا هست ٬ قدری از حقیقت را در کیفت بریز . دست هایم از اشراق پر شد و چشم هایم از حیرت درخشید و گفتم : سال ها رفتم و پیدا نکردم و تو نرفتی و این همه یافتی ! درخت گفت : زیرا تو در جاده رفتی و من در خودم . و پیمودن خود ٬ بسی دشوار تر و سودمند تر از پیمودن جاده ها است .

او کیست ؟

آرام آرام در وجودم رخنه کرده بود .

نمی دانستم ! کیست و از کجا آمده است ؟

مائده ای زمینی است یا آسمانی ؟

آیا می خواهد از وجود پوسیده ی پر از درد من دل بکند ؟

هر چه او را می رنجاندم .بیشتر به من نزدیک می شد و

هر چه از او دورتر می شدم . تندتر به دنبالم می آمد .

هرچه با رد پاهای اشتباه . او را به خیال خام خود گمراه می کردم . بیشتر دقیق می شد .

نمی دانستم چه کنم و از که کمک بگیرم !!

با خود چکار کنم ؟ آیا می توانم .... نه ! نه !

او را می طلبیدم . تنها او بود که بند بند وجودم را به هم و با زنجیر عشق به خود متصل کرده بود .

تنها او از ناگفته هایم خبر داشت و تنها او ...

آری اکنون . پس از روزها دنبال کردن و گسستن افکار

 او را برای همیشه در قلبم دارم.

می دانم چیست . می دانم کیست !

می دانم برای چه مراقب من است .

او خدای من است

مائده ای آسمانی

فکری بزرگ

روحی عمیق

وجودی آرام

صدایی دل نواز

و سکوتی پربار

دوستش دارم و دیگر نمی خواهم از خود برهانمش .

حال . من به دنبال او می روم و راه رسیدن به او را می پیمایم . آری ....

او خدای من است

قرآن

آسمان آبی . دریا طوفانی

دل های بی قرار . مهر هایی بی درمان

آب های گریزان . چشم های گریان

دل های منتظر . غم های بی درمان

زمینی به وسعت تاریکی و بهشتی به وسعت روشنایی

درختانی سوخته . گلهایی پژمرده

سبزه هایی بی رنگ . کوه هایی بلند

دل هایی بی تاب . نگاه هایی منتظر

صدایی دل خراش . صدای یک کلاغ

می گریزاند مرا از این تنهایی بی درمان

و نمی دانم که چرا هنوز منتظرم

منتظر یک لحظه با تو بودن

قرآن را می گشایم نور حق . چشمانم را نوازش می کند

همان نوری که دنیای من . بدون آن بی معناست

معنای بی معنا

آسمان بی انتهاست

در دل خاموش من . ماه بی معناست

خورشید . جای خود را به ماه داده

ولی باز در دل من جوش و خروشی است

که باران در آن بی معناست

زمانی بود که : شکوفه های دلم با باران باز می شد

ولی حال ! باران بی معناست

زمانی بود که پروانه ها

آسمان دلم را رنگین می کردند

ولی حالا ! پروانه ها هم بی معناست

حالا دیگر . عشق هم بی معناست

ماه عالم

نتوانستم !! بگویم که عاشقم

که تو ماهی و من ستاره کم سوی عالم

که من تنها با عطشم می پرورانم عشق را

و در سکوت تنهایی در خیالم تو را دارم .

حیف از تو دورم و در جهان خیال

با تو از راز تنهایی . با تو از عشق ...

زمانی سخن ها می کنم .

در لحظات آخر بود که : تنها زمزمه ای را شنیدی

که در چشمانم خواندی و لحظه لحظه دورتر

منم که حالا می گویم :

هرکجا باشم

در خیال تو ای ماه عالم

بگذار تا بگویم

در شب تاریک بی مهتاب . می ستودم آسمان عشق را

می نگریستم به دریای دلم به امواج

مرغکان و پری های دریایی . همه را من می خواندم

دوستشان داشتم و در دل ساحل می نوشتم :

دریا مال من است

آسمان مال من است

عشق مال من است

چون بهاری در دلم غوغا بود

عشق در می زد و من عاشق آزرده نبودم

پر می گشودم و همراه نسیم لطیف صبحگاهی . در باغ زیبای زندگی . می خواندم و می رقصیدم .

بال هایم کم بود و بالی می خواستم . بالی آزاده بالی که دریا را بفهمد . آسمان را نیز هم ...

در پس آن . عشق را نیز معنا کند .

این هم یه شعر زیبا که نمی دونم شاعرش کیه .....

دوستان واقعی جواهراتی هستند گرانبها که بدست آوردنشان سخت و نگهداشتنشان سخت تر است . لطفا در حفظ و نگهداری من کوشا باشید