ما پر بسوی فرات بردیم

شطی بر خاطرات بردیم

آغوش چمن بخواب دیدیم

برهرقدحی گلاب دادیم

بال وپر مرغ هوگشودیم

بردامن سبزه هاغنودیم

یک ابر سپید خرمنی شد

نادیده مسیح  ارمنی شد

یک جاده پر از نگار بودیم

براسب مرادسوار بودیم

در وقت اذان نماز دادن

صد خیمه ی پر زراز دادن

زنجیر سواره بودو قایق

صد نیزه برون شد از شقایق

این مجمرکان بیقراریست

آواز شب شتر سواریست

برپا شده جشن بیقراری

طفلان همه آغوش نگاری

آمد بسراغ این شبانگاه

 فانوس خدا که خفته درماه

ناگاه ندا   ز مرغ یاهو

ای شب شکن از نگاه بااو

فرداست سفر بلند درپیش

انجم همگی ببند درپیش

خورشید زمان فرو نشیند

ازمکرجهان فرو نشیند

آب سر چشمه ها تنور است

صد راه زبسته ی عبوراست

هفت هفت همگی جدا گردند

هفتاد ودوتن فدا گردند

طفلی زحسن ستاره باشد

امشب به خدا نظاره باشد

عباس صدای تاب بیند

تفدیده جگر ز آب بیند

آدم ززمین غم بخیزد

حوازدودیده خون بریزد

اندر سر عشقبازی یار

آن زیور جانمازی یار

قاسم سرشوق یار گیرد

در فکرت یار نگار گیرد

جعفر به بهانه تماشا

گشته پسری زاهل طوبی

عون در پی مرکبش روان است

دشمن سر انگشت بدهان است

اکبر نفس زمان بگیرد

حردر پی اوامان بگیرد

اصغر لب عیسوی گشاید

تازنده کند وجان نماید

آوازحسین بگوش آید

باده به سر نیوش آید

در ظهر بلند کربلایی

تک تک گل گل شود جدایی

آغوش پیامبران گشودست

این حادثه برشما ستودست

درگوشه ی کاروان صحرا

خوابنددوکودکان لیلا

 درخواب سران به نی ببینن

آسوده زمانه کی ببینند

درشام همه منتظرانن

در زمره ی آن بیخبرانن

اجسادشهان فتاده درخون

سمهای ستورگشته مجنون

برپیکر پاکشان لگدها

اشک گوشه نشین چشم زهرا

زینب به نماز شام خیزد

در محفل بارعام خیزد

سجاد گلوی بسته زنجیر

برکفر زند هزار زبان تیر

در کنج خرابه های شبنم

طفلان بزنن ندا دمادم

ای کفر به تخت نشسته اکنون

ای شاهد پرشکسته اکنون

این جام که سر کشیده ای تو

پایان سخن ندیده ای تو

ما نوگل پاک کاروانیم

ماسینه ی چاک کاروانیم

ما عاشق گلشن بلاییم

ما همدم دشت کربلاییم

ما طالب عرش کبریاییم

ما آل رسول مرتضاییم

ناگاه ندا برآید از او

این جمله صدا بر آید از او

ای زمره ی عاشقان بیایید

ما منتظریم دوان بیایید

عرش دل ما زآن تان باد

دنیا پی کاروانتان باد

تا هست زمین قیامتان هست

بر اهل زمین پیامتان هست

بال وپرتان اگر شکست ست

عالم پیتان بسوک نشست ست

اسفندی

    ایکه بال وباله ات جز شمع نور افشان نشد

                                            هم  ردیف  نور تو پیدا در این  سامان نشد

   کلک جا ن و تن زنی بر فرش د ین وجان ما

                                           همچو استادی ی توسروی در این بستان نشد

   هر که  از  جام  لبت  نوشیده  یک جرعه سخن

                                            گر مسیحایش تویی او مرده ی  بی جان نشد

   چون زآیینه ی دل زنگار خواهی توزدود

                                            ما ورای   آن   قلم   دردی   دگر درمان نشد

    نقش  آدم علم  و هم در مکنتش  ملک  ادب

                                               با جوانمردی ی تونقصی دراین پیمان نشد

    از  شروع  خلقت این آموز  وآ موزش بوَد

                                             هرکه این را منکراست شایسته ی انسان نشد

    نقش  سرو  وگل بوٌَد  از همٌتت ای باغبان

                                         دست  دانه   پروت   جز  آیه ی  قرآن  نشد

    دانه  میگردد  نهان  تابارور  گردد جهان

                                       این  نگهبانی  ی تو  جز  خاطر  یزدان  نشد

    راه و  رسم   بندگی با  خالق  یکتا  کنی

                                         در ضمیر نوح تو یک لحظه هم طوفان نشد

     هر که را آموخته ای ازعلم خود نقش خدا

                                         در غرورش لحظه ای بازیچه ی دوران نشد

    بند ه ی خوب خد ا از علم عابد  میشود

                                          ازصداق جاری ات سیلی دراین باران نشد

     لطفت از  لطف خدا فرمان توعلم ولا

                                             گفتن  راز  خدا  سا ده  چنین آسان نشد

     درفروغ روی تو مهر قیام دانش است

                                             درره جهل سخن چون توکسی میدان نشد

    زانکه مهمان دل استادم و دریا دل است

                                              از دل دریایی اش شرمی بًرٌ مهمان نشد

     بی  وفا یی  کی شود اندر نهاد  پاک  تو

                                              گوهرجان می دهی برگوهرت پایان نشد

    گر  بتازد  برفلک  تاتارو چنگیز و مغول

                                              با سلاح دانش ات  دل خانه ی افغان نشد

   مااطاعت می کنیم دستورپنهان نیست این

                                              فکر  زیبای  جهان فرمانبراز خاقان نشد

    بانصیحت می دهی آواز عرش  وفرش را

                                            حرف پاک ونقض توجز گفته ی جانان نشد

    مامرید یار هستیم دل به فرمانت سپاریم

                                               درجدایی از مراد هیچ آدمی  سلمان  نشد

    در رسای حکمتت مارا از آن جامی بس است

                                              هرکه نوشد جرعه ای آلوده ی شیطان نشد

    صوت تو آرامش وخاموشی ات غوغا بود

                                                زین نگار کلک تو بر قالی یه کرمان نشد

                                                             اسفندی

    شستن چشمی گر از  آب  بلا بینا شود

                                   ناز  شصت  کودنی  گر  فکر  او سینا شود

   گفتن مشتی چرند    اشعار روز ماشده

                                  این نماد دانش است خاکی بر این  سرها شود

   تا نگهبان وفا کشته بدست من وتوست

                                     راز عشق و مرحمت  افسانه ی  دنیا شود

   هرکجا آواز بینی یاکه هردادی شنیدی

                                    از تو  بیداد  زمان   بر   گنبد   مینا شود

   سنگ فروشان خسته اند از قیمت ارزان سنگ

                                    چونکه دلها گشته سنگ کی دلبری پیداشود

   صاحبان معرفت در رنج عصمت مانده اند

                                      چون طلای نا بشان  کی قیمتش بالا  شود

   گرصدای تیشه ای از کوی یاران پر کشد

                                     تا به قلبی سر زند صد شورشی بر پا شود

   سعدی  از ملک ادب  آید  ببیند  شعر ما

                                        قلب  نا زش بشکند  افسرده و برجا شود

   حافظ از عشق خدا اشعار نابش راسرود

                                          گر ببیند ظلم ما  آ زرد ه ا ز ماها  شود

   این زمان شعرازادب گشته تهی چون صنعت است

                                        عا رف گلخانه ای کی عاقبت رسوا شود

   یا د مان این زمان فحاشی شعرو ادب

                                         تا نصیحت میکنی صد آه وواویلا شود

   بر لب  آکواریوم  با باد پمپ داده صفا

                                        از نگا ه  ماهیا ن هم در پی  لیلا  شود

   از سر نخل خداخارک به کارتن مینهند

                                     تاکه بی عشق درخت خارکشان خرماشود

   من ندانم عاقبت  دنیا کجا خواهد نشست

                                         یا غم عرفان کجا  کی فارغ از یلدا شود

                                                                اسفندی

             امشب از حافظ تفال مزنیم               بر بلندای شبت گل میزنیم

              نقش هم پیمانی یاران زگل             تاسحر سوی خدا پل میزنیم

                                             ++++++++++                        

            دوش دیدم که طواف حرم یار کنی               یاد درمان دل مست وگرفتار کنی

           یاد ما گر به صفا وجمراتش بردی               فکر  آمرزش این عاشق بیمارکنی

                                            +++++++++++++                             

         اگر صاحبدلی جانا ترا دیوانه میداند               گدایی رابه قاب یاعلی ازدر نمی راند

                                          +++++++++++                                   

              گفتم روم حج وتورا من بغل کنم                تا تیره  روی  سفیدان دغل کنم

                                                  ++++++++

    در خزان زندگی دل سر به سودا می کنم           بوسه از آن لب گرفته عقده ها وامی کنم

     مشق پا یا نی نوشته در حریم خا نه ات           توبه بعد از این زمانی گاه وبی گاه میکنم

                                                ++++++++++

        درعرض سخن مونس طولم باشی               نا گفته  سخن جا م بلو رم با شی

        چون لب بگشایی بسخن هیچ نه ای             لب بند زسخن تاکه غرورم باشی

                                                                      اسفندی

        فلسطین وطن مقدس من

صبویم را پر از زهر حلاحل ساز

که آنک میگریزد یار از دامان این عفت

چرا مغرور ،چرامضطر؟

چرا بی سرپرستی

 مایه ی کام قمار باز است

صبو تلخ است ولی آرام

چراغ عشرت افزای زمین در قلب مرداب

زیر گرداب لجن

زیر دست آن دد آدم نما

زیر دست ظلم بی پایان

 میسوزد

چرا خاموش ؟

چرا سرد وسبکساری برای من

چرابی عفتی هارا کنم پیشه

چرارویم پی این آشنایان نمک نشناس

بدست دشمن واهریمنی پست

سیه چون ناله وآواز

مگر خونی که در رگهای من جاریست

مگر اشکی که از چشمان من بارید

صبوی قصه سازان زمانه نیست

چرافریاد شوم هر سیه روزی

چرا غارت

چرارحم ومروت نیست

چرادر گوشه ای عزلت گرفتن

 ندای یار را هرگز شنیدن

چرا خود مرغکی در دام حسرت

مگر شهر برادر دیر یاسین

به رگبار ظلالت زیر ظلم دشمنانش نیست

مگر این ظالمان

آن بی عدالت زاده ی دوران

همان صهیون بد ترکیب

ویا آزادگان کورش مانیست

کدام منشور آزادی

چرادیوارها راآسمان گیرد

چرا آزادگی را رخت بر بسته

مگرآنی که مارا آفرید

مسدود ، بی ایمان، بی آزادگی

آری

این منم همچون سحر جوشان

بسان می فروشان

میخرامم مست مست

مست درآوای این وحشت

مست در گرداب این عزلت

زمانی مرگ راخواهم،که بد را

از بدش

از رویش تخم بدش ، با آستین

چرکین، بادنده ی فولادیم

متروک خواهم کرد

آری ،آن زمان خواهم مرد

که جز تخم محبت نیست

ندا هاراشنیدیم ،پرده داران فلسطینی

شهیدان وطن ،گم گشتگان راه آزادی

برادر هایتان بادوش پرباری

شهید راهتان هستند

چراغی باش بر راهی ،

که می آییم که میمیریم به آزادی

                                                                  سوم بهمن پنجاه وچهار اسفندی

                           پرده پوشی

      د وش د یدم که طواف حرم یار کنی

                             دل سپر ده هو س گرمی  بازار کنی

     مهر خود رابگشایی به سجاده ی دل

                            سجده بر  تر بت سجا ده قلمکار کنی

     مرکب عرف به دامان بیابان بردی

                            تاکه لبیک کنان چشم جهان خوارکنی

      داغ احرام به مشعر بکشانی بحرم

                           بهر قر با نی  فردات  تو ا سرا ر کنی

      خفتگا ن ره لیلی چه دا نند زکما ل

                           ایکه  بر د وش پیامبر همه بیدار کنی

      استخوانی به گلوخاربه چشم درشب تار

                           سر به چاه برده مبادا که دل آزار کنی

      دا د مظلو م ستا نی زهمه بیخبر ان

                           تا مبا د حق براد ر که  به  د ینار کنی

      گر تومارا به صفا وجمراتش بردی

                            فکر عجب د ل د ر بند و گر فتار کنی

      آن دعا یت بشود روشنی شبها یم

                           گر تو یا د ی زمن خسته ی بیما رکنی

     چون گناهان من ازکیل جهان افزون است

                           پس مبا دا که گنا ها ن من ا نکارکنی

      پرده پوشی مکن دروادی ترسایانت

                           تا بجا ی من درما ند ه توا قرا ر کنی

      رسم شاهان نبود بار گدایان بردوش

                          زانکه بخشنده ی جانی وبه خروارکنی

      گرازاین معرکه برخیزم وحلاج شوم

                          صوت نا حق نکنم تا که تو بر دار کنی

 پرده دریده ازحجاب،تازلبت چشیده ام

                           شا هد این وآن شد م،تا که بتو رسیده ام

  نقل به هرمکان شدم،برلب این وآن شدم

                           از پس شر م این وآ ن،گو بکجا پریده ام

  بارفلک دوتاکند،پس توببین چه هاکند

                         دوری رنگ وبوی تو،کی زکجا خریده ام؟

  مرغک دل هو بزند،در عطش اوبزند

                        ای دل من ببین چومن،های وچوهوندیده ام

  ساده کنم صفای تو ،روی به جایگاه تو

                           دل توببین د گر کنون ،نقش خدا گزیده ام

  تا زصفا میگذرم،محو شما مینگرم

                          همچو طواف موی تو، درنفست د میده ام

  کفر دلم رسیدن است،تا به سحر دویدن است

                          ای دل من بین که چسان،تابه سحردویده ام

   سا غر  د وری  تر ا ،د ل  شکند  بیا  بیا

                           تا که رسم بکوی تو،د یده  بد ر کشیده ام

  خاک توتوتیای چشم،خارروان به پای من

                            گر خلد ش به پا ی تو،سوبرود  زدیده ام

  ای شب من حیا زتو،مونس بی وفا زتو

                            تا که سحررسد دگر،دل به رخش تنیده ام

  گر برسد به کوی او،دست من شکسته دل

                            مویه کنم به موی او،گو که زاو بریده ام

  سجده کنم به قامتش،جان هوس ملامتش

                            شانه زنم به موی او ،با قد سر خمیده ام

  گو که کند حلال دل ،زانکه زدیدنش خجل

                             خار به قلب ناز او،من به زبان خلیده ام

                                                           اسفندی     

                            تاسحرت خوانده ام

مست شراب توام  در پی تو بیقرار

                    همچو سحاب بهار   گریه کنم زار زار

دوری لبهای تو   کهنه کند جام می

                    در عطشت پرزند   قصه ی احوال دی

باهمه آن دوری ات کی شوی ازدل برون

                    گرچه برون گشته ام از کف عقل برجنون

جام جهان خفته در محمل گرگ وددان

                    حمله به سویش وحوش کرده چوپیروجوان

منکه جهاندیده ام  شاپرکی خسته ام

                    ای منِ من بین که حال  دل بکجا بسته ام

باکه بگویم کنون  مستی عقل وجنون

                    دل سرسودای تو   خفته به دریای خون

دل بتو گرداده ام داده که نستانده ام

                     دیده خدای جهان  تاسحرت خوانده ام

تاکه شکسته چنین  ذورق پرواز دل

                     کی بشود دلبری   همدم ودمساز دل

از ره لطف شما تاکه جهان پاره شد

                     سرّی زگفت شما   قصه چونقاله شد

باهمه بود ونبود  سوی تو پروازه ام

                     کوچکم واصغرم   شهره وآوازه ام

پر بکشم سوی یار درعطش انتظار

                      تاکه بگوید طبیب رفته کف اش ازقرار

غزل خداحافظی

خردمندان   نگویم  میروم  دیوانه ام دیگر      

                                              جدا  گرد یده  از یاران و من افسا نه ام  دیگر

بهشتی بوده بایاران   که درآن تن   سرشتی شد 

                                                 به گرداگرد  نور معرفت    پروانه ام  دیگر

اگر این رفتنم سخت است چوموجی درحریم مرگ   

                                                ولی شادم ازاین رفتن کجاست غمخانه ام دیگر

دراین ذورق   شماهایید  ولی  من هم   هراسانم    

                                                خدا  همراهتان بادا    مباد   پیمانه ام   دیگر

جدا  گر از هزاران  کنگره   دندانه ای   گر د ید  

                                             بیا و نو کنید  دانش ؛  چومن    دندانه ام دیگر

اگر سا ما ند هی سا ما ن یا ران  را زنو پا شد   

                                               به شام تیره   میگو یم   که  جا ویدانه ام دیگر

هدایت  نورتان  برمردمان  خاموش  مگردانید     

                                               ذ کات علم  ارخواهی   طلب!  مردانه ام  دیگر

بیا  اصغر  تو بوسه بر دودست  این جماعت کن     

                                               رسولان  اینچنین  باشند ومن دیوانه ام دیگر

                                          اسفندی

     ایدل تو از موی سفید من چه  دیدی؟               از خود شدی وگوشه عزلت گزیدی

     نفر ین به قلب تیره وموی  سپید ت                 در جمع  عشا قی زدنیا  پر  کشیدی

     درتیره روزیهای تب شامت سحر شد               ا ز لا نه ا ی برجای ناممکن پریدی

      کی میشود موج خروشان تو خاموش              تا ذورقت  بر  سا حلی آرام رسیدی

     هرجا شنید ی نا م ا یرا ن پر کشیدی              هرجا صبوی خسته دیدی زو رسیدی

     اینک چگونه ا ینچنین آ زرده گشتی؟              گویا صدا ی بی وفا یی  ر ا شنید ی

     آ یاخبر از نا م او درهر کجا  نیست؟              آ یاد و پا یت بسته د ر  بند  پلید ی؟

     برخیز ولانه از صف حرمان جداکن                برگردزپوستینی که در آ نجا خزیدی

     بردل صفا بخش وصدای ضجه بشنو               تاروشنت گرد د کجا ها ر ا ند ید ی

    ا ی  سا ر بان خستگیها دل قوی دا ر               اورا به آغو ش  محبت  گر کشیدی

    اصغر" خلد  بر پا ی تو گرتیغ دشمن               یا قلبت اربا خنجر یا ر ا ن د ریدی

    پندار خوبی های تو  د ر انتظار است              آسوده ای چون درره جانان شهیدی 

                                                                             اسفندی                                                                                    

                       عا  لم  همه ا ش  منتظر  طبل ود ما م ا ست

                                                چون عطر گل یا س هم اکنون به مشا م است

                      ما د ر " توکه داده ای به ما  درس شها د ت!

                                                مو لو دی  د خت  نبی  و فجر  ا ما م  ا ست

                      برخیز طرب سا ز وطرب ریزبر این د شت

                                                نا مید ن  ا مر و ز به  نا  م  تو تما م  ا ست

                                                                      اسفندی

 اگر من تشنه لب بودم چه می شد                    نگاهت در طلب بودم چه می شد

 تو  نا کرده  طلب    آبم  چو دادی                   به تیغ  مسلخ  عشقت  کشا ندی

 کنو  ن جا نا که در د امت ا سیرم                   بز ن  با  تیغ  ظلمت  تا  بمیر م

 دراین وادی که مستی نفی جان است           چه میدانی که هستی قحط نان است

 جها نی ا ز ندا نی خو ن جگر  شد                توا نمند ا ن د ا نش در بد ر شد

 اگر خو اهی که آزا ری  نبینی                    به غفلت توشه کن عزلت نشینی

 شر ا ب  تلخ  دا نا  یی  بیند ا ز                  زما نه با توخواهد گشت د مسا ز

 سفیدی وسیاهی گرگ ومیش است              بدان دنیای اصغر دل پریش است!

  ا کا بر ها ی د نیا د ر غم و رنج                 قبا   ناد ید  گان نا د ید ه در گنج

 چو چوپانان ما در عیش ونازند                  جمیع  لا شخو ر ا ن باهم بسازند

                                                                                 اسفندی 

  از روز ازل ترا نقابی دادند                        نامه ی عمل بهر عقابی دادند

  در دل  که  ترا  اعظم  پاکی  بینم               ا نگور ترا غو ر ه تا کی  بینم

  امروز منم که میروم در پی خویش            فرداست که توچنگ زنی بر دل ریش

  این میکده از آن تونیست ؛ آن همست        این درد زدرمان تونیست؛ آن همست

 تا چند بگو یی که شراب مستم کرد          ا ین د ُرد گرا نما یه ی ناب پستم کرد

 از مستی دل که بگذری هیچ نه ای         چون حلقه ی خوشتری شباب دستم کرد

                                                                            خرداد87 اسفندی

      روزگاری  ما هوایی داشتیم        

                                      جمع خوب خوش نوایی داشتیم

    تار مژگانت دوچشمم کور کرد   

                                   هان! عجب حجب وحیایی داشتیم

   حجر محراب وشب بی کینه ای     

                                  با خدای   خود   صفا یی  داشتیم

   روی ما بر عالم  پستی  نبود       

                                   ملک  شاهی  پر  کاهی  داشتیم

آن خسوف عشق رد پای تو

                                   دلق ما شد گر ردایی داشتیم

 بی وفا از ماوفا بردن چه سود      

                                    کی ؟چنین رسم وفا یی داشتیم

                                                               علی اصغر اسفندی

        لبم  تشنه لب  گوارای  لعل لب است

                        تنم زسوز عطش همچنان به تاب وتب است

        مبر  سر  لبانم  زبوسه های لبت

                         که روز روشن این شهید در حوالی شب است

     گذشت ظهر عاشورا وعشق بازی یار   

                           که این  امانت  ما یاد گار یه  عجب  است

     رسول  اعظم  ما  در  خفا نمی گوید 

                          چودل بریدن ما ساده تر بدین سبب است

      جدایی دل از رخ خوبان معاذا....  

                           چنین قدمی نه در مقام من و ادب است

     بیاوناله مکن اصغر به گوشه تقدیرت

                   که تیر سه شعبه چشمش عمود بر عصب است

                                                                     علی اصغر اسفندی

صبوی تو اگر حیران زیاران است

عذاب دل کنید این دل پشیمان است

از این باران رحمت اعظمی راهم

دهیدجامی گرش اوچشمه ساران است

دل تف د یده ام بند نگاه توست

پریشان گرمی از سرد زمستان است

مباد گردون اگر گردون شوی ازما

که شرط باوفا یی رسم احسان است

بر این درد م دوایی نیست جز محنت

چویک بوسه دوای درد دندان است

به نخجیری رود مجنون چوسرگردان

رهش دارید که لیلی در بیا بان است

مرادم از رفیع جز مهر فردا نیست

جدا از رعفتش در حکم زندان است

بیا اصغر نوای دل سبکتر کن

که رسم عاشقی آزار رندان است

تنم از سوز عطش ، بوسه ی عشق

دلم از وحشت تو

داغ غریبانه ی خویش

(( مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک ))

ز خود آزاد شدن

تو به فکر بودن ، ترس دریا گشتن

من خرامان رفتن ، روی دوّار وجود

هر وله در پی موج

هفت ها روئیت عشق

در مشام دل شادی هایت

تو سپیدار بلند عشقی

و قراری ، پی آزادی دل

تو گشایی در عشق

کی صنم باشی و من مرد رهت

تو دَمن باشی ! و من ........

و بمانی کم کم همچون سنگی مَستور

خسته زارام صدا

خنده ای بر من آواره و شخصی تنها

می کشاند پی خویش

کی رها خواهم شد

در گذار ره تو

که گشاینده تویی ، به فدای ره تو